دیدگاه

بازی در وقت اضافه

♦ کورش منتظر القائم | دوشنبه, ۲۸م آذر, ۱۳۹۰

امتیاز بدهید
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 1.0/5 (1 vote cast)

جاه طلبی هسته ای یکی از سویه های نامطلوب ناسیونالیسم ایرانی در چند دهه اخیر بوده است. برنامه هسته ای ایران پیش از پیروزی انقلاب اسلامی از سوی حکومتی پایه گذاری شد که مطابق با دکترین نیکسون، ژاندارم منطقه خلیج فارس و یکی از ارکان ایستادگی غرب در برابر خطر گسترش کمونیسم بود.

در چارچوب دکترین نیکسون ایران اجازه داشت به جز سلاح هسته ای، کلیه تسلیحات و تجهیزات نظامی آمریکایی را خریداری نماید. این مسئله شاه را به یکی از بزرگترین مشتری های خرید نظامی از آمریکا بدل ساخت. با افزایش بهای نفت در دهه پنجاه ایران هر ساله فهرست بلند بالایی از نیازهای تسلیحاتی اش را به امریکا ارائه می داد. خریدهای هنگفتی که گاه بیش از یک سوم کل بودجه کشور بود.
ولع شاه در خریدهای تسلیحاتی گاه هراس غرب را نیز موجب می شد. پرویز راجی ، آخرین سفیر شاه در انگلستان، نقل می کند که شاه با چنان لذتی ژورنال ها و کاتالوگ های معرفی محصولات شرکت های اسلحه سازی را ورق می زد که گویی در حال نگاه کردن مجله پلی بوی است!
علایق میلیتاریستی شاه چنان آشکار بود که اعلام صلح آمیز بودن برنامه هسته ای از سوی وی هیچ گاه با باور غرب همراه نشد.
با پیروزی انقلاب اسلامی ماجرا ابعاد پیچیده تری پیدا کرد. چرا که این بار نیروی انگیزاننده میلیتاریسم ناسیونالیسم نبود. اگر ناسیونالیسم پهلوی در پی تثبیت هژمونی ایران در منطقه بود، رادیکالیسم مذهبی سودای اهتزاز پرچم اسلام در جهان و جنگیدن تا رفع فتنه از عالم را داشت.
در ابتدای انقلاب اسلامی، مسئولین دولت موقت، خریدهای تسلیحاتی ایران را به غلط به صورت یک جانبه لغو کردند و مدعی بودند ایران دیگر با کشورهای منطقه برادر است و نیازی به سلاح ندارد. جمهوری اسلامی اما خیلی زود مسیر نظامی گری را در پیش گرفت.
میلیتاریسم با محوریت سپاه پاسداران چنان به وجه غالب جمهوری اسلامی بدل شد که این بار اعلام غیر نظامی بودن برنامه اتمی بسیار بیشتر از دوران پهلوی با ناباوری و سوء ظن غرب مواجه شد. سپاه اتمی برای غرب کابوسی هولناک است که خواب از چشم می رباید و تعبیر این کابوس چیزی جز باج خواهی روز افزون از غرب در آینده نخواهد بود. منازعه هسته ای جمهوری اسلامی و غرب در یک دهه اخیر به یک بازی نفس گیر فوتبال شبیه بوده است. فوتبالی که در یک جام حذفی در حال انجام است. یعنی امکان ندارد مسابقه به تساوی کشیده شود. سرانجام یک تیم باید پیروز این مسابقه باشد.
یعنی یا جمهوری اسلامی حرفش را به کرسی می نشاند و غرب باید ایران هسته ای (بخوانید سپاه هسته ای) را بپذیرد و با آن زندگی کند و یا آمریکا و غرب ، جمهوری اسلامی را وادار می سازند که این بساط را جمع کند ولو بلغ ما بلغ. اینک مسابقه در نود دقیقه معمول به تساوی کشیده شده و بازی در وقت اضافه در حال انجام است. اگر دو تیم در وقت اضافه نیز هم چون نود دقیقه قبلی به بازی محتاط و توام با مماشات خود ادامه دهند قطعا به زودی ضربات پنالتی نتیجه بازی را مشخص خواهد کرد.
بازی در وقت اضافه شاید تا دو الی سه سال آینده طول بکشد و اگر به همین نحو ادامه پیدا کند و تیم پیروز در خلال بازی مشخص نشود آنگاه ضربات پنالتی، نتیجه را رقم خواهد زد. نباید فراموش کرد که در این بازی امکان تساوی وجود ندارد، چون اساسا در یک لیگ حذفی در حال برگزاری است.

توضیح: دیدگاه ابرازشده در این مقاله الزاماً منعکس کننده نظر چراغ آزادی نیست.

بازی در وقت اضافه, ۱٫۰ out of 5 based on 1 rating
کلیدواژه ها , ,

نظرات شما

 

نظر شما چیست؟