آزادی مسافرکشی در قرن بیست‌و‌یکم

♦ فرد رودر | جمعه, ۲۰م تیر, ۱۳۹۳

امتیاز بدهید
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)

فن‌آوری‌های نو و روح کارآفرینی هر روز در زندگی ما بهبودی جدید ایجاد می‌کنند. از جمله‌ی نوآوری‌های برجسته‌ای اخیراً ظهور کرده اند، دو اپ موبایل است به نام‌های اوبر  و لیفت که به مردم اجازه می‌دهد تا در استفاده از اتومبیل با هم شریک شوند و مسافرکشی کنند. این دو اپ با متصل کردن مسافران و مسافرکش‌ها به یکدیگر هزینه‌های معاملاتی را در حمل‌ونقل شهری پایین آورده است.
 
برخاستن موج تقاضا برای خدمات این دو اپ هراسی را در دل صنعت تاکسی‌رانی انداخته و با این هراس ایشان دست به دامان دولتمردان شده اند تا آنچه را ایشان مسافرکشی «فاقد مجوز» می‌خوانند، ممنوع کنند [در امریکا و اروپا تا پیش از این، مسافرکشی بخشی از حمل‌ونقل درون-شهری نبوده، و منحصراً شرکت‌های تاکسی‌رانی دارای مجوز دولتی ارائه‌کننده‌ی‌ این خدمات بوده اند. مترجم.] صنعت تاکسی‌رانی که برای مدت‌های مدید از مزایای امتیاز انحصاری دولتی بهره‌مند بوده، مدعی است که برای «حفاظت از مصرف‌کنندگان» لازم است که فعالیت مسافرکش‌ها ممنوع شود، اما واقع امر این است که شرکت‌های تاکسی‌رانی به دنبال حفاظت از منافع انحصاری خودشان هستند. حفاظت در مقابل چه؟ آزادی انتخاب مصرف‌کنندگان.
 
تاکسی
 
این داستانی قدیمی است. صدور مجوز توسط دولت برای کسب‌وکارها همیشه به عنوان تمهیدی در حمایت از مصرف‌کنندگان توجیه شده است، در حالی که در واقع امر، این کار به نفع آن کسب‌وکارهای کم‌شماری است که به واسطه‌ی محدود شدن مصنوعی رقابت که از ممنوع کردن‌های دولت ناشی می‌شود، می‌توانند قیمت‌های بالاتری را از مشتریان طلب کنند.
 
واکنش صنعت تاکسی‌رانی به رقابتی که مسافرکش‌های اوبر و لیفت به بازار افزوده اند، بسیار زننده بوده است. در شهرهایی نظیر میلان و مادرید، رانندگان تاکسی‌ها در مقابل مسافرکش‌های اوبر به خشونت متوسل شده اند و به خودروهای ایشان آسیب رسانده اند. در اوایل ماه ژوییه، تاکسی‌ران‌های اروپا یک اعتصاب سراسری را در سطح قاره‌ی اروپا برگذار کردند—کاری بسیار عجیب و غریب برای اعتراض به دو اپ موبایل!
 
فعالانی از سازمان «دانشجویان برای آزادی»، شاخه‌ی برلین، که سازمانی است در دفاع از کارآفرینی و اقتصاد آزاد، تقاضای تاکسی‌ران‌ها را به ممنوعیت فعالیت مسافرکش‌ها به چالش کشیدند. پیام پلاکارهای این فعالان این بود «انحصار تاکسی‌رانی قدیمی شده!». ایشان شعارهایی نیز با مضمون دفاع از رقابت سر دادند.
 
تظاهرات فعالان دانشجویی مورد استقبال خبرنگارانی قرار گرفت که در آن روز بارانی تصورشان این بود که قرار است یک تظاهرات کسالت‌بار را گزارش کنند. اکثر روزنامه‌های آلمانی این تظاهرات را گزارش کردند.
 
واکنش تاکسی‌ران‌ها متفاوت از واکنش خبرنگاران بود. ایشان سکه پرتاب کردند، فریاد متقابل کشیدند، و برخی از پلاکارها را در دستان تظاهرکنندگان پاره کردند. برگزارکنندگان اعتصاب تاکسی‌رانان البته گوشه‌ای به تماشا ایستاده بودند.
 
صنعت تاکسی‌رانی باید بفهمد که راه مقابله با رقبای جدیدالورود افزایش کیفیت خدمات‌اش و کاهش قیمت‌ آنها است. اما ایشان دارند عکس این کار را می‌کنند. سندیکای تاکسی‌رانان برلین اخیراً قیمت‌های ثابت خود را ۷ درصد افزایش داد. صنعت تاکسی‌رانی می‌کوشد با رقابت مسافرکش‌ها در زمین دادگاه مقابله کند و نه در جبهه‌ی بازار.
این واکنشی عجیب و غریب است. آیا مثلاً وقتی مک‌دونالد یک ساندویچ مرغ جدید به منوی خود اضافه می‌کند، واکنش برگر کینک این است که در اعتراض یک روز فعالیت خود را متوقف کند؟ آیا مغازه‌های کفش‌فروشی در اعتراض به دایر شدن فروشگاه‌های اینترنتی آمازون یک هفته کار خودشان را تعطیل می‌کنند؟
 
مدل کسب‌وکار در صنعت تاکسی‌رانی به طرز نومیدکننده‌ای کهنه و قدیمی است و شاید هیچ‌گاه اصلاً مناسب نبوده باشد. به هر روی، تاکسی‌ران‌ها به جای تلاش برای منکوب کردن مسافرکش‌ها باید خود را با تحولات قرن بیست‌ویکم سازگار کنند.
 
اگر این استراتژی ضدرقابت در گذشته اجرا شده بود الان ما باید با گاری جابه‌جا می‌شدیم، خانه‌هایمان را با شمع روشن می‌کردیم، و هنوز کشیش‌ها کتاب‌هایمان را با دست نسخه‌نویسی می‌کردند.
 
درباره‌ی نویسنده: فرد رودر که از قضا رگ ایرانی هم دارد، نایب ر‌ئیس بازاریابی و ارتباطات در سازمان دانشجویان برای آزادی است.


نظرات شما

 

نظر شما چیست؟