خط آهن منفی

♦ فردریک باستیا | پنجشنبه, ۸م مهر, ۱۳۸۹

امتیاز بدهید
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)

من بارها گفته ام که تا هنگامی که فقط منفعتِ تولیدکننده مورد توجه قرار گیر که متاسفانه اغلب چنین است، نمی‌توان از حرکت‌هایِ خلافِ منافعِ عمومی جلوگیری کرد چرا که تولیدکننده خواهانِ مضاعف شدن موانع، نیازها، و زحمات است.

جلوه‌یِ برجسته‌‌‌‌ای از این موضوع را در روزنامه بوردو پیدا کردم.
مسیو سیمیو این پرسش را مطرح کرده است:
آیا در خط راه آهن پاریس تا اسپانیا باید توقفی در بوردو وجود داشته باشد؟
مسیو سیمیو به این سوال جواب مثبت می‌دهد و دلایلی را مطرح می‌کند که تنها یکی از آن‌ها را به میان می‌کشم:
باید توقفی در خط آهن از پاریس به بایون در بوردو وجود داشته باشد؛ اگر کالاها و مسافرین مجبور به توقف در این شهر شوند، این موضوع برای قایقرانان، باربران، صاحبان هتل‌ها، و غیره سودآور خواهد بود.
باز هم اینجا به وضوح شاهد این موضوع هستیم که منافعِ آن‌هایی که خدماتی را عرضه می‌کنند، به منافع مصرف کنندگان الویت پیدا کرده است.
ولی اگر بوردو حق این را داشته باشد که از توقفی در خط آهن منتفع شود، و اگر این منفعت سازگار با نفع عمومی باشد، از اینرو آنگولم، پوآتیه، تور، اُرلِآن، و در حقیقت، تمامی نقاط میانی، از جمله روفِک، شَتولرو و غیره، هم باید به علت منافع عمومی- به نفع صنایع داخلی- خواهان توقف در این مسیر باشند. توقف‌های بیشتر در این مسیرها، درآمد بیشتری برای انبارداری، باربری، و ترابری در هر نقطه از راه ایجاد خواهد کرد. با این روش، ما خط آهنی خواهیم داشت که ترکیبی است از توقف‌های حین مسیر، به عبارتی یک خط آهن منفی.
فارغ از آنچه که حمایت‌گرایان ممکن است بگویند مسلّم است که ادله‌یِ لهِ محدودیت‌هایی از این دست بر همان اصلی استوار است که توقف‌هایِ در مسیر راه آهن: قربانی کردن مصرف‌کننده در پایِ تولیدکننده، و قربانی کردنِ هدف در پایِ وسیله.


کلیدواژه ها

نظرات شما

 

نظر شما چیست؟

خبرخوان سردبیر | Google Reader