از تونس تا مصر

مصر دیگر آن مصرِ گذشته نخواهد بود

♦ کریم عامر | سه شنبه, ۱۲م بهمن, ۱۳۸۹

امتیاز بدهید
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 4.0/5 (1 vote cast)

اخبار «انقلاب یاس» تونس همه ی فضای اینترنت مصری ها را فرا گرفته است. وبلاگ نویسان مصری فضای اینترنت مصری را با فراخوان‌های بسیار برای تجمعِ مردم در خیابان‌ها در روز ۲۵ ژانویه پر کرده بودند، تا با تظاهراتی مشابهِ تونس که زین‌العابدین بن علی را سرنگون کرد، حسنی مبارک را از اریکه‌یِ قدرت به زیر بکشند.
اطاعت‌پذیری مردمِ عرب در برابرِ حکومت‌های‌شان که معمولاً به عنوانِ یکی از خصوصیاتِ عرب‌ها بر می‌شمرده می‌شود، تا حدودی باعث تضمین حیات حکومت‌هایِ خودکامه در کشورهایِ عربی شده است. حوادثِ تونس همه چیز را دگرگون کرده است.
اول، نمی‌خواستم که در تظاهرات شرکت کنم. به نظرم، تغییرِ رژیم به معنیِ قدرت گرفتنِ اسلام‌گراهاست. حتی شک داشتم که دعوت به تظاهرات، کسی را به خیابان بکشد. تجربه‌‌ِی من نشان داده بود که معمولاً در چنین تظاهراتی شرکت کنندگان محدود به همان برگزار کنندگانِ آن می‌شدند که مشخصاً فعال سیاسی بودند.
روز سه شنبه که اخبار تظاهرات را در قاهره و شهرهایِ دیگر پیگیری می‌کردم دوستی که فعال سیاسی و وبلاگ‌نویس است، زنگ زد و از بی‌تفاوتیِ من گله کرد. می‌گفت که با اینکه مریض است و باید کودک‌ش را هم در خانه تنها بگذارد حتما به تظاهرات خواهد رفت. با تماسِ او تصمیم گرفتم که با او در تظاهرات همراهی کنم.
قرار گذاشتیم که در کتابخانه‌یِ اسکندریه همدیگر را پیدا کنیم. ما در خیابان بور سعید که از خیابان‌هایِ اصلی اسکندریه است، به تظاهرات پیوستیم. بر خلافِ روز‌هایِ گذشته که خیابان مملو از خودروها بود، آن روز مردم و به خصوص جوانان خیابان را از جمعیت پر کرده بودند. آنچه که آن روز دیدم هیچ‌گاه از خاطرم محو نخواهد شد: تا آنجا که چشم کار می‌کرد آدم بود. همین طور که جمعیت به پیش می‌رفت با دعوت تظاهرکنندگان از اهالیِ ساختمان‌هایِ اطراف برایِ پیوستن به تظاهرات که پاسخِ مثبت می‌گرف، بر جمعیت افزوده می‌شد.
اول به نظر می‌رسید که بدونِ هیچ مشکلی از ناحیه‌یِ پلیس به انتهای خیابانِ بورسعبد خواهیم رسید. برخی از نیروهایِ امنیتی با جمعیت در حالِ حرکت بودند ولی خودروهایِ ضدشورش فاصله‌یِ خود را با جمعیت حفظ می‌کردند. نسبتاً یک حسِ امنیتی داشتیم تا آنجا که توانستیم برعلیه حکومتِ مبارک شعار دهیم و فریاد زنیم که هواپیمایِ او هم همچون هواپیمایِ همتایِ تونسی‌اش در فرودگاه آماده‌ی پرواز است. شعارها نشان از اتحاد مصری ها علیه‌ حکومت مبارک بود.
اما هر چه قدر به سیدی جابر، به خصوص به مرکز فرهنگیِ الجزویت، نزدیک می‌شدیم حضورِ نیروهایِ امنیتی سنگین‌تر می‌شد. بعضی از مردم برای جلوگیری از جابه‌جا شدنِ خودروهایِ ضد شورش بر روی زمین دراز کشیدند، بعد از این بود که شلیکِ تیر هوایی و گازِ اشک‌آور شروع شد. من و دوستم برای مخافظت خود از گلوگه و باتوم و گازِ اشک‌آور به ورودیِ یک ساختمان پناه بردیم. زمانی که راهی برای خروج ایمن از آنجا پیدا کردیم، دیگران هم پراکنده شده بودند.
یک ساعت و نیمِ بعد؛ رو به رویِ باشگاهِ ورزشیِ اسکندریه مجدداً به تظاهرکنندگان پیوستیم. اما آنجا هم با خودرویِ ضد شورشی مواجه شدیم که گازِ اشک آور پرتاب کرد. از کوچه پس کوچه ها خود را به خیابانِ صفیه زغلول رساندیم. در آنجا تظاهرکنندگان قصد داشتند به سمتِ مقرِ حکومت حرکت کنند. اما من باید دوستم را به خانه‌اش باز می گرداندم، چون که دیگر دیروقت بود.
تظاهراتِ روز سه شنبه چیزی به ما آموخت که آموختن‌اش به هیچ وجهِ دیگر ممکن نبود. این که تغییر در دستانِ خودِ ماست و این که در خیابان است که می توان تغییر را به وجود آورد و نه از پشتِ صفحه‌یِ کامپیوتر.
شبکه‌هایِ اجتماعیِ مجازی مهم اند، تنها از طریق اینها است که می توان به کارامدترین شکل پیامِ خودمان را پخش کنیم. جای شگفتی نیست که نقش فیسبوک و توییتر در به وجود آوردنِ این تظاهرات خشم حاکمان را درآورده است. از این رو بود که حاکمانِ مصری همان کاری را کردند که دیکتاتورهای دیگر کردند: توییتر و وب سایت های الدستور، المصری و الیوم را فیلتر کردند و دسترسی به فیسبوک، یوتیوب، جیمیل و بلاگ‌سپات را محدود کردند.
این اولین باری بود که رژیم به این آشکاری دسترسی به اینترنت را محدود می‌کرد. این اقداماتِ فوق العاده نشان‌دهنده‌یِ آن است که رژیم در حال از دست دادنِ کنترلِ خود بر اوضاع است. برخود خشونت‌آمیز با تظاهرکنندگان هم نشانِ دیگری از ضعفِ حکومت است. ممکن است مبارک بر سر کار بماند، اما مصر دیگر آن مصرِ گذشته نخواهد بود.
کریم عامر یک وبلاگ‌نویس مصری است که همین اواخر محکومیتِ زندانِ چهار ساله‌اش را به خاطرِ ابرازِ نظراتش در وبلاگ‌ِ شخصیِ خود به پایان رسانده است.

مصر دیگر آن مصرِ گذشته نخواهد بود, ۴٫۰ out of 5 based on 1 rating
کلیدواژه ها ,

نظرات شما

 

نظر شما چیست؟